بازسازی تاندون‌های فلکسور دست یکی از چالش‌های مهم جراحی دست است و هزینه بالا و محدودیت دسترسی به ایمپلنت‌های تجاری می‌تواند درمان بیماران را با مشکل مواجه کند. در این پژوهش، یک ایمپلنت مصنوعی با هدف کاهش وابستگی به نمونه‌های تجاری و فراهم‌کردن جایگزینی قابل‌اعتماد و مقرون‌به‌صرفه برای ایمپلنت Hunter شرکت Stryker طراحی و ساخته شد. نوآوری این پژوهش، طراحی یک ساختار چندلایه متشکل از هسته الیاف پلی‌اتیلن ترفتالات (PET) بافته‌شده، پوشش پلی‌دی‌متیل‌سیلوکسان (PDMS) و افزودن ترکیبی از تیتانیوم دی‌اکسید (TiO₂) و بایوگلس دوپ‌شده با بیسموت (BGBi) بود. این طراحی با هدف ایجاد هم‌زمان استحکام مکانیکی مناسب، کاهش چسبندگی بافتی و افزایش قابلیت تصویربرداری انجام شد.
مهم ترین نتایج پژوهش:
نتایج نشان داد که ترکیب بهینه شامل ۱ درصد TiO₂ و ۳ درصد BGBi، عملکرد مناسبی در آزمون‌های مکانیکی، سطحی، زیستی و تصویربرداری داشت. ایمپلنت نهایی به استحکام بیشینه حدود ۲۷۵/۵ نیوتن رسید و از نظر ازدیاد طول نیز در محدوده قابل قبول برای تاندون فلکسور دست قرار گرفت. همچنین، سطح ایمپلنت آب‌گریزی مناسب و چسبندگی بافتی کمتری نسبت به نمونه کنترل نشان داد. افزودن BGBi علاوه بر افزایش تدریجی رادیواپسیتی، زیست‌پذیری سلولی را نیز افزایش داد.
موارد کاربرد نتایج پژوهش:
یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد ایمپلنت طراحی‌شده می‌تواند از نظر استحکام، زیست‌سازگاری، کاهش چسبندگی و قابلیت تصویربرداری، ظرفیت مناسبی به‌عنوان یک جایگزین مصنوعی برای بازسازی تاندون‌های فلکسور دست داشته باشد و زمینه را برای توسعه یک محصول بومی و مقرون‌به‌صرفه فراهم کند.
مخاطبان: متخصصان و پژوهشگران
کلمات کلیدی: هانتر، تاندون، ذرات تیتانیوم دی اکسید (TiO₂)
