ارتقا کیفیت پساب و لجن خروجی از راکتور ته‌نشینی ثانویه تقویت شده با مواد منعقدکننده پلی آلومینیوم کلراید و مورینگا اولیفرا
مجری طرح: دکتر مهدی فرزاد کیا
همکاران طرح: مهندس ملیکا طاهری فر، دکتر مجید کرمانی، دکتر علی اسرافیلی دیزجی، دکتر مسعود صالحی
اهمیت و زمینه پژوهش:
مدیریت و بازیابی منابع موجود در فاضلاب با تأکید بر اقتصاد چرخشی، ضرورت بازنگری و نوآوری در روشهایمتداول تصفیه فاضلاب را بیش از پیش آشکار ساخته است. در همین راستا، با هدف ارتقای کیفیت پساب ولجن خروجی از راکتور لجن فعال، کاربرد منعقدکننده‌های شیمیایی در حوض ته نشینی ثانویه به عنوان رویکردینوآورانه مورد بررسی قرار گرفت.
مهم ترین نتایج پژوهش:
در شرایط بهینه، پلی آلومینیوم کلراید درصد حذف SCOD یا نیازشیمیایی به اکسیژن محلول را 92 درصد، TSS یا کل مواد جامد معلق را 99 درصد و TP یا فسفر کل را 61درصد نشان داد. مورینگا اولیفرا نیز حذف SCOD را به میزان 91 درصد، TSS را 99 درصد و TP را 48 درصد به همراه داشت. این مقادیر در مقایسه با ته نشینی متعارف به طور قابل توجهی بالاتر بود. همچنین، زمان بهینه ته نشینی برای هر دو منعقدکننده 120 دقیقه تعیین شد که معادل نیمی از زمان ته نشینی متعارف است.
موارد کاربرد نتایج پژوهش:
این نتایج می‌تواند در ارتقای عملکرد واحدهای ته نشینی ثانویه تصفیه خانه‌های فاضلاب شهری و کاهش زمان ته نشینی مورد استفاده قرار گیرد. همچنین، در حوض‌های ته نشینی ثانویه ارتقایافته می‌توان از پلی آلومینیوم کلراید با هدف افزایش حذف فسفر و از مورینگا اولیفرا با هدف ارتقای پتانسیل تولید متان از لجن خروجی نیز بهره گرفت.
