بررسی تغییرات شاخصهای التهابی در بیماران روانپزشکی دارای سابقه اقدام به خودکشی در پی درمان دارویی
گفتگو با خانم دکتر نوشین احمدی راد درباره "ﺑﺮرﺳﯽ ﺗﻐﯿﯿﺮات ﻓﺎﮐﺘﻮرﻫﺎی اﻟﺘﻬﺎﺑﯽ ﻣﺘﺎﺛﺮ از درﻣﺎن داروﯾﯽ در ﺑﯿﻤﺎران ﺑﺎ اﺧﺘﻼل رواﻧﭙﺰﺷﮑﯽ ﻏﯿﺮ اﻓﺴﺮدﮔﯽ اﺳﺎﺳﯽ ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ اﻗﺪام ﺑﻪ ﺧﻮدﮐﺸﯽ "
بررسی تغییرات دو نشانگر التهابی IL-6 و IL-1β در بیماران روانپزشکی دارای سابقه اقدام یا افکار شدید خودکشی، موضوع پژوهشی است که با هدف شناخت بهتر ارتباط میان وضعیت بالینی و سازوکارهای زیستی این بیماران در دانشگاه علوم پزشکی ایران انجام شده است.
دکتر نوشین احمدیراد، پژوهشگر و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران، با همکاری دکتر محمد قدیریوصـفی، روانپزشک، و همکاران پژوهشی، در این طرح تحقیقاتی به بررسی تغییرات دو نشانگر التهابی اینترلوکین ۶ (IL-6) و اینترلوکین ۱ بتا (IL-1β) در بیماران مبتلا به اختلالات روانپزشکی غیرافسردگی اساسی با تجربه اقدام یا افکار شدید خودکشی پرداخته است.
این پژوهش با توجه به شواهد علمی درباره نقش التهاب و فعالشدن سیستم ایمنی در اختلالات روانپزشکی و رفتار خودکشی طراحی شد. وجه تمایز آن، بررسی همزمان شاخصهای زیستی و وضعیت بالینی بیماران در زمان پذیرش و پس از دریافت درمان دارویی و ترخیص بود.
نتایج مطالعه نشان داد میانگین نمره بیماران در مقیاس خودکشی بک از ۱۷٫۷۷ در زمان پذیرش به ۶٫۰۸ در زمان ترخیص کاهش یافته است. همچنین در بیماران دارای نمونههای خونی جفتشده، سطح سرمی هر دو نشانگر التهابی IL-6 و IL-1β پس از درمان کاهش معناداری نشان داد.
به گفته مجری طرح، این یافتهها بیانگر همراهی بهبود وضعیت بالینی بیماران با کاهش شاخصهای التهابی است و میتواند زمینهای برای بررسی بیشتر نقش سازوکارهای زیستی در رفتار خودکشی فراهم کند. البته با توجه به حجم نمونه محدود، نتایج پژوهش مقدماتی و اکتشافی محسوب میشوند و برای تأیید به مطالعات گستردهتر نیاز دارند.
این طرح به مرحله اجرا رسیده و نمونههای بالینی، ارزیابیهای روانپزشکی و اندازهگیری نشانگرهای التهابی با روش ELISA انجام شده و گزارش نهایی آن نیز تهیه شده است.
دکتر احمدیراد با اشاره به اهمیت پژوهشهای میانرشتهای در حوزه سلامت روان، بر ضرورت حمایت از مطالعات مشترک میان علوم پایه، علوم اعصاب و روانپزشکی تأکید کرد. وی توسعه مطالعات چندمرکزی، افزایش حجم نمونه، ایجاد بانکهای داده و نمونههای زیستی و بررسی عوامل ژنتیکی و اپیژنتیکی را از راهکارهای مؤثر برای پیشبرد این حوزه دانست.
نتایج این پژوهش میتواند مبنایی برای مطالعات آینده با هدف شناسایی بهتر نشانگرهای زیستی مرتبط با رفتار خودکشی و بررسی امکان استفاده از آنها در پایش وضعیت بیماران و ارزیابی پاسخ به درمان باشد؛ مسیری که در بلندمدت میتواند به توسعه رویکردهای دقیقتر و شخصیسازیشده در روانپزشکی کمک کند.
کد طرح: 25994
کامنت